Lies

Eenzame jongeren - Ilse

“Eenzaam? Dat zijn alleen ouderen toch? Inmiddels weet ik maar al te goed dat het je op alle leeftijden kan overkomen. Ik hoop dat mijn verhaal de andere kant van eenzaamheid laat zien: die van in contact staan en vrienden hebben, maar jezelf toch alleen voelen.

Mentaal en fysiek
Ik ben 19, woon op kamers in Rotterdam en ik ben eenzaam. Hoewel ik niet zo’n fan ben van het woord. Liever noem ik het ‘mezelf mentaal en fysiek alleen voelen’. Fysiek in de zin van dat ik het mis om ’s avonds tegen iemand aan te kruipen en een knuffel te krijgen. Mentaal bedoel ik de behoefte aan iemand om mijn problemen én de mooie dingen in het leven mee te delen.

Beledigend
Ik heb het nooit over mijn eenzaamheid. Ergens vind ik het ook beledigend naar mijn lieve familie en vrienden, want zij doen heel erg hun best. Wat heb ik nou te klagen? Ik heb toch geen gebrek aan liefde? En tóch: ik voel me vaak alleen, zelfs als ik in gezelschap ben. Hoe dat komt? In de kern ben ik bang voor afwijzing. Als ik dingen leuk vind, ben ik bang dat anderen dat niet leuk vinden. Als ik verdrietig ben, ben ik bang dat degene die ik dat vertel, dat stom vindt.

Middelbare school
Mijn basisschooltijd heb ik zowat verbannen uit mijn hoofd. Ik zat in een klas waar niemand mijn type was. Ik merkte dat mensen me raar vonden en dat zij wél vrienden hadden. De middelbare school moest voor mij een nieuwe start worden. Op het inschrijfformulier schreef ik dat ik met niemand van mijn oude klasgenoten in de klas wilde komen. Ik wilde een nieuw start, eentje zonder roddels en eentje waarbij ik aansluiting vond bij anderen… Verrassend genoeg kwam ik toch bij al die mensen in de klas en opnieuw was ik alleen.

Onzeker
Toen op een dag mijn portemonnee werd gejat door een klasgenoot, voelde ik me niet meer veilig. Kort daarna werd ik overgezet naar een andere klas. Het bleek een goeie keuze. Ik belandde in een vriendengroepje en had mensen om me heen op wie ik kon bouwen, die mij leuk vonden en bij wie ik terecht kon als er iets was. Ondanks dat, durfde ik mijn klasgenoten niet altijd toe te laten. Diep van binnen vrees ik altijd voor de gedachte van die ander over mij.

Hulp
Een tijdje deed ik mee met Join us Online. Mijn doel was om me wat opener te leren stellen. In het begin was dat spannend: wat zouden ze van me vinden? Gelukkig werd dat al snel minder. Iedereen in de groep had een open houding en niemand oordeelde. Het werd een groepje waarin veel ruimte was voor mezelf kwetsbaar opstellen, zonder dat ik erop werd afgerekend. Ik heb er één vriendschap aan overgehouden met wie ik wekelijks app.

Toekomst
Ik zit nu op een leeftijd dat relaties een steeds grotere rol gaan spelen. Daardoor wordt ook mijn behoefte gevoed om fysiek en mentaal contact te hebben. Maar een liefde vinden is geen doel op zich. Over vijf jaar hoop ik dat ik me in vriendschappelijke relaties wat vrijer voel en minder bang ben wat mensen van me vinden. Nu ben ik nog een kameleon: ik kan me in veel groepen aanpassen en gewoon functioneren. In gezelschap praat ik soms gewoon met de rest mee. Op die momenten komt de gespreksstof vaak van anderen. Iedereen te vriend houden, dat past bij me. Maar het maakt me niet gelukkig.”