Noor

Als ik over mijn eenzaamheid praat, stromen de tranen altijd over mijn wangen. Het is zo verdrietig om je alleen te voelen. Als kind was ik al altijd thuis en kon ik uren in mijn eentje tekenen. Los van mijn familie was er niemand op wie ik écht kon leunen. Maar dit jaar kreeg ik pas serieus last van eenzaamheid.

Op kamers

Tijdens mijn mode opleiding kreeg ik begin dit jaar de kans op kamers te gaan in Arnhem. ‘Je kan die verantwoordelijkheid niet aan, Noor’, zeiden sommige docenten. ‘Je kan niet goed genoeg voor jezelf zorgen.’ Op die momenten durfde ik niet veel tegen die docenten te zeggen, maar diep van binnen wist ik dat ze ongelijk hadden. En ik vertrok, naar Arnhem, helemaal alleen. Ik ga dit gewoon knallen, dacht ik, maar het werd een opgave.

Corona

Daar zat ik, in een vreemde stad die 2,5 uur treinen van mijn ouders vandaan was. De eerste maand ging het nog wel prima. Mijn stage was leuk, maar langzaamaan mistte ik de connectie met leeftijdsgenoten. Ik kende er niemand, op mijn begeleider na. ’s Avonds keek ik een beetje Netflix, maar dat was het dan. Op de sportschool leerde ik niemand kennen. Misschien kan ik wat cursussen doen? Vervolgens kwam corona en viel de boel helemaal stil. Ik ging een tijdje terug naar mijn ouders, tot ik midden mei weer terug naar Arnhem ging. Daar keek ik heel erg tegenop. Wéér op dat kleine kamertje zitten, helemaal alleen.

Stay Connected

Mam stuurde me op een dag een linkje van Stay Connected. Ze dacht dat het misschien iets voor mij zou zijn omdat ik zou leren socialer te worden en zodat ik mensen leer kennen met hetzelfde gevoel als ik. Maar ik had twijfels, want ik ben verlegen in grote groepen. Ik heb het ook heel lang uitgesteld omdat ik niet durfde. Wat als mensen me raar zouden vinden? Wat als ze denken: wat doet zij hier? De eerste keer zoomen vond ik echt heel spannend. Uiteindelijk was het alleen maar heel fijn. Er werd geluisterd en je wordt volledig geaccepteerd. Ik mocht zijn wie ik ben, dat was ik niet gewend. Ze vroegen hoe het écht met me ging, daar in mijn eentje in Arnhem. Niemand zit in precies dezelfde situatie, maar iedereen begrijpt elkaar. Sinds die eerste zoommeeting, ben ik wekelijks in contact gebleven. Door de gesprekken ben ik een stukje opener geworden.

Erbij willen horen

Inmiddels zit mijn stage erop en woon ik weer thuis. Eerst dacht ik dat mijn tijd in Arnhem één grote mislukking was, maar ik besef steeds meer: ik heb het wél gedaan. Ik heb het alleen geflikt! Dat kan echt niet iedereen zeggen en daar ben ik trots op. De wekelijkse gesprekken met Stay Connected zijn ook afgelopen. Misschien ga ik me nu aanmelden voor Join Us: ik wil graag ergens bij horen. Toch vind ik het opnieuw spannend om de stap te zetten en mezelf bloot te geven. Thuis blijven is dan altijd de veiligste optie. Op school is het gelukkig gezellig en ben ik in contact met anderen, maar toch is het dan lastig om te weten dat ik naar huis ga en weer alleen ben. Ik durf ook niet goed te vragen of anderen iets leuks willen doen, omdat ik bang ben voor de reactie. Net als andere meisjes zou ik graag op stap willen in het weekend en het gevoel hebben dat ik er mag zijn.