Yasmine

Sinds ik studeer voel ik me vaak eenzaam. Ik zie wel veel verschillende mensen, maar het contact is oppervlakkig. Ik merk dat ik een andere leefwereld heb vergeleken met studiegenoten. Dat komt omdat ik ben opgegroeid met verschillende culturen. In het dagelijkse leven switch ik van een gemixte naar een niet-gemixte, witte omgeving.

Contact maken en erbij horen!

Aan het begin van mijn studententijd heb ik geprobeerd contact te maken met studiegenoten. Ik ben best wel outgoing. Al snel merkte ik in gesprekken dat ik dingen niet begreep. Mijn humor is anders en ik kon niet meepraten over uitgaan in het weekend. Ik ben weleens meegegaan naar een studentenborrel, maar daar voelde ik me niet thuis. Ik ben er niet mee opgegroeid en in mijn omgeving doen we dat soort dingen ook niet.

Alleen zijn is anders dan alleen voelen

Op sommige momenten vind ik het super fijn om alleen te zijn. Ik kom dan tot rust! Maar als ik me alleen voel is dat anders. Ik associeer ‘alleen voelen’ met minder leuke gedachten. Ik voel me dan ook onbegrepen. Soms voel ik me alleen terwijl ik in een grote groep ben. Ik merk dat anderen me niet begrijpen of ik voel geen klik.

Van middelbare scholier naar student

Ik heb een fijne middelbare schooltijd gehad. Daar was iedereen zoals ik. Ik durfde er mezelf te zijn. Ik ging ook met plezier naar de lessen en kijk terug op een fijne tijd. Nu ik studeer is alles veel zakelijker. Even serieus werken, punten halen en dan weer door naar het volgende vak. En dat dus drie jaar lang volhouden. Tijdens de colleges heb ik wel contact met andere studenten, maar dat is eigenlijk altijd gerelateerd aan mijn studie. Denk aan gesprekken over projecten en deadlines. Ik merk dat anderen daardoor niet snel op me afstappen voor een gezellig praatje.

Praten over eenzaamheid

Bij een vriendin, met wie ik al lang goed bevriend, kan ik altijd terecht. Ook als me iets dwars zit. Maar we hebben het eigenlijk nooit specifiek over eenzaamheid gehad. Ik heb ook nooit iemand horen zeggen “ik voel me eenzaam”. Ik heb het zelfs nooit gegoogeld. Best gek, ik ben namelijk echt iemand die alles googelt, ook m’n gevoelens. Ik hoop dan tips te vinden hoe ik ermee om kan gaan.

Match met je hulpverlener

Ik had het idee dat ik hulp nodig had toen ik een burn-out kreeg. Ik heb toen zelf de stap gezet om naar een psycholoog te gaan. Hier legde ik uit dat er binnen de Marokkaanse cultuur van je wordt verwacht dat je thuis meehelpt, helemaal als je oudste thuis bent. In eerste instantie heb ik mijn ouders niets verteld over de burn-out. Het was dus lastig om aan te geven waarom ik niet thuis meehielp. De psychologe begreep mijn thuissituatie niet goed en adviseerde me dingen die heel egoïstisch zouden voelen. Daarom ga ik nu naar een andere psycholoog. Ik vind het belangrijk dat je een match hebt met je hulpverlener.

Buitenbeentje op de universiteit

Als ik op mijn opleiding de vraag had gekregen ‘Hoe vind je het op de universiteit?’ dan had ik die eerlijk beantwoord. ‘Ik vind het hier totaal niet leuk en ik voel me niet thuis.’ Ergens denk ik dat ze dit ook wel weten. Ik merk dat veel studenten met een andere culturele achtergrond zich een buitenbeentje voelen op de universiteit.

Ik voel me onbegrepen

Je hoort vaak van mensen dat ze het een taboe vinden om het over mentale problemen te hebben. Maar als ik voor mezelf mag spreken zou ik het eerder zien als onbegrip. Ik voel me eenzaam omdat ik me niet begrepen voel. Het is ook lastig om thuis te bespreken als ik me op dat moment niet goed voel. Het kost me dan te veel tijd en energie om het uit te leggen. Dus dan denk ik, weet je wat laat maar.

Samen sporten of gezellig koken

Het lijkt me heel leuk om samen te komen met leeftijdsgenoten die snappen hoe ik me voel, die het begrijpen omdat ze zich ook eenzaam voelen. Ik hou van sportactiviteiten, bijvoorbeeld een bootcamp buiten. Koken lijkt me ook wel tof, niet dat ik het kan.. maar het is wel gewoon gezellig met z’n allen de keuken in!