Ik maak me zorgen om mijn dochter

‘Zit ze nou alweer boven?’, denk ik als ik thuis kom van mijn werk. Ik maak me best een beetje zorgen om mijn dochter Jip. Het is niet normaal hoe vaak zij alleen op haar kamer zit. Ze gaat eigenlijk nooit met vriendinnen op pad. Toen ik 17 was ging dat heel anders. Ik was zo vaak mogelijk met mijn vriendinnen op stap. Met een glimlach denk ik terug aan die tijd van feestjes, logeerpartijtjes, samen tutten en uren kletsen over jongens. Waarom heeft Jip dat niet? Het lijkt wel alsof ze niets leuk vindt. 

‘App toch eens een klasgenoot en ga wat leuks doen. Maak plezier met elkaar dan zul je zien dat er vanzelf een vriendschap ontstaat’, wat zou ik dat graag zeggen. Maar het lijkt alsof Jip dat niet ziet. En al helemaal niet wil horen van mij. Ze laat de mooiste tijd van haar leven door haar vingers glippen met haar afstandelijke gedrag. Terwijl ik aan het avondeten begin denk ik aan een quote die ik voorbij zag komen op social media. ‘Als je doet wat je deed… dan krijg je wat je kreeg’. Ik laat de quote door mijn gedachte gaan en vraag me af wat ik nou eigenlijk doe? 

Ik vertel Jip vaak wat ze moet doen als ze zichzelf alleen voelt. Ik vertel haar dan over de leuke dingen die ik vroeger deed met vriendinnen. Ik geef haar tips en draag allerlei ideeën aan. Dat is toch juist fijn?! Of moet ik het misschien toch anders aanpakken? Want eerlijk gezegd, die gesprekken met Jip lopen niet heel soepel. Vaak wordt ze boos en trekt ze zich terug. Als Jip na het avond eten weer op haar kamer hangt besluit ik te gaan kijken wat ik anders kan doen. 

Ik open mijn laptop en google ‘praten met je puber’ en ‘eenzame puber’. Het is interessant wat ik allemaal lees. Zo wordt me duidelijk dat het niet werkt om Jip te vertellen wat ze moet doen. Ik zeg haar dan eigenlijk dat ze dat zelf niet weet. Dat ik het beter weet dan haar. ‘Maar dat weet ik toch ook’, denk ik hardop. Tegelijkertijd realiseer ik me dat iedereen dingen zelf moet ervaren. Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe het is om zoveel alleen te zijn en geen vriendinnen te hebben. Jip wel. Ik vind ook veel informatie over wat ik wel kan doen. Bijvoorbeeld niet zeggen wat ik zou doen, maar juist aan Jip vragen hoe zij zich voelt. Door te luisteren, vragen te stellen en open te staan voor het verhaal van mijn dochter, zodat ze zich niet aangevallen voelt. Niet makkelijk voor mij als moeder, maar ik kan het wel leren. 

Gelukkig vind ik ook wat handige voorbeeldjes en tips. Een zin als ‘je doet zo geheimzinnig’ kan ik beter vervangen door ‘ik zou graag willen weten wat je er in je omgaat’. Er staat ook dat ik echt nog wel mag zeggen wat ik vind, maar dan op een positieve manier. Zodat Jip voelt dat ik oprecht geïnteresseerd bent en dat ze mijn liefde voelt. Want ik wil haar echt helpen hieruit te komen. Ik wil dat ze dat weet en voelt dat ik er altijd voor haar wil zijn.

Kun je ook wel wat tips gebruiken om in gesprek te gaan met je zoon of dochter? Lees verder.

*Dit ervaringsverhaal is een bundeling van gedachten van ouders.