Praten over eenzaamheid

Wil je eenzaamheid met je zoon of dochter bespreken? Houd er dan rekening mee dat jongeren zichzelf vaak (nog) niet bewust zijn van hun gevoelens. Zij herkennen hun gevoel misschien helemaal niet als eenzaamheid, omdat er weinig over het onderwerp gesproken wordt. Bovendien is ‘erbij horen’ voor jongeren zo belangrijk dat zij zich vaak schamen als dit niet lukt. Dat kan ook bij jouw kind het geval zijn. Daarom is het lastig om met je kind over eenzaamheid te praten. In onderstaande video vertellen jongeren wat hun ouders hebben gedaan, en waarom dat wel (of niet) fijn was! Ook delen we een aantal adviezen voor een goed gesprek over eenzaamheid.  

Adviezen voor een goed gesprek

Stel open vragen en luister

Toon interesse in het gevoel van je kind door goed te luisteren. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Soms is één eenvoudige vraag stellen al te veel. Blijf het desondanks wel doen! Laat je betrokkenheid merken, stel open vragen en reageer op het antwoord. 

Vraag hoe het gaat

Je mag best laten merken dat je jezelf zorgen maakt. Doe dat vanuit jezelf en ben daarbij positief. Zeg bijvoorbeeld: ‘Ik maak me zorgen omdat je zoveel boven op je kamer zit. Gaat het wel goed met je?’

Vraag of het klopt

Vul niet in wat je kind voelt, maar vraag ernaar. Vraag of het klopt wat je opvalt. Op die manier krijg je een open gesprek, waarbij je kind de ruimte voelt zijn gevoelens en ervaringen te delen.

Maak je kind niet belachelijk

Het klinkt vrij logisch, maar toch komt het voor dat ouders tijdens een lastig gesprek dingen zeggen als: ‘je bent ook altijd zo serieus’, ‘je doet altijd zo raar als er anderen bij zijn’.

Vermanen of preken is zinloos

Vermanen of preken heeft geen zin. Voorkom zinnen als: ‘vroeger ging ik altijd met vrienden…’, ‘je kunt ook niet met iedereen bevriend zijn’, ‘je moet zelf ook meer initiatief tonen’.

Geef je kind vertrouwen

Heb vertrouwen in datgene wat je kind doet en stimuleer je kind om nieuwe situaties op te zoeken. Ook al is dat spannend.

Neem je kind serieus

Laat merken dat je het gevoel van je kind serieus neemt door echt te luisteren. Het werkt niet wanneer je de situatie probeert te sussen met troostende woorden als ‘morgen is het vast minder erg’.

Luister zonder oordeel

Het is belangrijk dat je luistert en doorvraagt. Heb geen oordeel over eenzaamheid en voorkom zinnen als: ‘dat heb je helemaal mis’, ‘hoe kun jij nou eenzaam zijn, je bent zo vlot’.

Denk samen na over oplossingen

Het is verleidelijk om oplossingen aan te dragen. Hoe goed bedoeld je adviezen ook zijn, een puber wil het liever zelf bedenken. Probeer daarom tijdens het gesprek samen te ontdekken wat een goede volgende stap kan zijn.